அமெரிக்காவுக்கும் ஈரானுக்கும் இடையே கடந்த ஜூன் மாதம் கையெழுத்திடப்பட்ட அமைதி ஒப்பந்தம், போரிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான ஒரு பாதையை அமெரிக்காவுக்கு வழங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தம், விரோதப் போக்கை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது, ஹார்முஸ் ஜலசந்தியை மீண்டும் திறப்பது மற்றும் ஈரானின் அணுசக்தித் திட்டம் தொடர்பான சர்ச்சைகளுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காண்பதற்கான பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அறுபது நாட்கள் கடந்த பின்னரும், அந்த நோக்கங்களில் எதுவும் நிறைவேறவில்லை.
ஹார்முஸ் ஜலசந்தி இன்னும் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, அணுசக்தி தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை, மேலும் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானபோது இருந்ததை விட இரு நாடுகளும் இப்போது இன்னும் தொலைவில் உள்ளன.
மோதலில் இருந்து பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காண்பதுக்கு பதிலாக பதிலாக, அமெரிக்காவும் ஈரானும் மற்ற தரப்பை முதலில் உடைந்து போகச் செய்யும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது.
“இது யார் முதலில் விட்டுக்கொடுப்பது என்பதைப் பார்க்கும் ஒரு ஆபத்தான போட்டி, ஆனால் இரு தரப்புக்கும் இதில் உள்ள பந்தயப் பொருட்கள் முற்றிலும் வேறுபட்டவை”
அமெரிக்கா, “ஈரானை மண்டியிட வைக்க” முயற்சிப்பதாகவும், அதனால் ஏற்படும் சில பொருளாதார விளைவுகளை ஏற்கத் தயாராக இருப்பதாகவும் அவர் கூறினார். ஆனால், ஈரான் இந்தப் பிரச்சினையை வேறு கோணத்தில் பார்க்கிறது. இனி ஈரான் கிட்ட தேவையில்லாமல் யாரும் மோதக்கூடாதுனு ஒரு கிளீயர் மெஸ்ஸேஜ் கொடுக்க நினைக்கிறார்கள். மேலும் மத்திய கிழக்கில் நாங்க தான் அதிகார சக்தி என்பதையும் நிறுவ முயல்கிறது.
ஒப்பந்தம் முறியக் காரணமான முக்கிய சிக்கல்கள்
அமைதி ஒப்பந்தத்தின் தெளிவற்ற வார்த்தைகளே அதன் தோல்விக்கு முக்கிய காரணம் என நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர். அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறையின் ஈரான் விவகாரங்களுக்கான அலுவலகத்தின் முன்னாள் செயல் இயக்குநர் ஜோயி ஹூட் கூறுகையில், “இந்த ஒப்பந்தம் தோல்வியடைய வேண்டும் என்பது முன்பே எழுதப்பட்டுவிட்டது. அது மிகவும் மோசமாக எழுதப்பட்டிருந்தது. ஹார்முஸ் ஜலசந்தி மற்றும் லெபனானின் எதிர்காலம் ஆகியவற்றின் மீது தங்களுக்கு இறையாண்மை இருப்பதாக ஈரான் வாதிட இது வாய்ப்பளித்தது” என்றார்.
குறிப்பாக மூன்று விதிகள் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தின:
விதி 5 (ஹார்முஸ் ஜலசந்தி): இது ஹார்முஸ் ஜலசந்தி வழியாக “வர்த்தகக் கப்பல்களின் பாதுகாப்பான பயணத்திற்கு” உறுதியளித்தது. ஆனால், கப்பல்கள் எந்தப் பாதையைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதில் உடனடியாகப் பிரச்சினை எழுந்தது. அமெரிக்க ஆதரவுடன் ஓமன் ஒரு பாதையை அறிவித்தது. ஆனால், ஈரானோ தனது கடற்கரைக்கு அருகில் கப்பல்கள் செல்ல வேண்டும் என்று கோரியது. ஓமன் பக்கமுள்ள ஜலசந்தியை “கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பகுதி” என்றும் அறிவித்தது. ஓமன் அறிவித்த பாதையைப் பின்பற்றிய பல கப்பல்கள் ஜூன் மாத இறுதியில் தாக்கப்பட்டன.
விதி 1 (போர் நிறுத்தம்): இந்த விதியில், “அனைத்து முனைகளிலும், லெபனான் உட்பட, ராணுவ நடவடிக்கைகள் உடனடியாக நிறுத்தப்படும்” என்று கூறப்பட்டது. ஆனால், இதில் இஸ்ரேல் பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. லெபனானை ஆக்கிரமித்துள்ள இஸ்ரேல், அங்கு தொடர்ந்து தாக்குதல்களை நடத்தியது. இது ஒப்பந்த மீறல் என ஈரான் வாதிட்டது.
விதி 6 (புனரமைப்பு நிதி): போருக்குப் பிறகு ஈரானை புனரமைக்க 300 பில்லியன் டாலர் நிதி வழங்கப்படும் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்ததே தவிர, அந்தப் பணத்தை யார் கொடுப்பார்கள், அதை எப்படிச் செலவிட வேண்டும் என்ற எந்த விவரமும் இல்லை. மேலும், நீக்கப்படும் தடைகள் அமெரிக்காவினுடையதா அல்லது ஐ.நா. சபை விதித்தவையா என்பதும் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை.
மூன்று தேர்வுகள், மூன்றுமே சிக்கல்..!
ட்ரம்ப் இப்போது மூன்று கடினமான பாதைகளை எதிர்கொள்கிறார் – அந்த மூன்றுமே அவருக்கு சிக்கலாக தான் இருப்பதை பார்க்க முடிகிறது.
1. ஈரானின் பொருளாதாரம் உடையும் வரை காத்திருப்பது
தற்போதைக்கு, இதுவே வாஷிங்டனின் விருப்பமான உத்தியாகத் தெரிகிறது. இந்த உத்தியின்படி, கடற்படை முற்றுகையைத் தொடர்வதும், பொருளாதாரத் தடைகளைத் தீவிரப்படுத்துவதும் ஈரானை மீண்டும் பேச்சுவார்த்தைக்கு கொண்டுவரும் என நம்பப்படுகிறது.
பொருளாதார வலி இந்த உத்தியின் ஒரு பகுதி என்பதை ட்ரம்ப் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். “ஈரான் அதன் பெரும் பணவீக்கத்துடனும், அவர்களிடம் பணம் இல்லாத நிலையுடனும் இருப்பதை நாங்கள் கவனித்து வருகிறோம்,” என்று அவர் இந்த மாத தொடக்கத்தில் கூறினார்.
ஆனால் இந்த உத்தியில் ஒரு பெரிய ஆபத்து உள்ளது. ஈரான் சரணடைய மறுத்தால், ஹார்முஸ் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிலையிலேயே இருக்கும், மேலும் எரிசக்தி விலை உயர்வு அமெரிக்க மற்றும் உலகப் பொருளாதாரங்களைத் தொடர்ந்து பாதிக்கும். கடந்த காலங்களில் பொருளாதார அழுத்தங்கள் ஈரானின் நிலைப்பாட்டை மென்மையாக்குவதற்குப் பதிலாக மேலும் கடினமாக்கியுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
2. மீண்டும் ராணுவத் தாக்குதல் நடத்துவது
ட்ரம்பின் இரண்டாவது தேர்வு, மீண்டும் ராணுவ பலத்தைப் பயன்படுத்துவது. ஜூன் ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு, குறைந்தது இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில் ஈரான் மீது பெரிய ராணுவ நடவடிக்கையை டிரம்ப் பரிசீலித்தார். ஆனால், பிராந்திய நட்பு நாடுகளின் வேண்டுகோள்கள் மற்றும் ஆயுதக் கையிருப்பு குறைவது குறித்த கவலைகள் காரணமாக அவர் பின்வாங்கினார்.
ஒரு புதிய தாக்குதல் தெஹ்ரான் மீதான அழுத்தத்தை அதிகரிக்கக்கூடும், ஆனால் அது பிராந்தியம் முழுவதும் உள்ள அமெரிக்கப் படைகளையும் நட்பு நாடுகளையும் ஈரானியப் பதிலடிக்கு உள்ளாக்கும். மேலும் ஒரு பெரிய ராணுவ நடவடிக்கை கூட ஹார்முஸ் ஜலசந்தியை மீண்டும் திறக்க முடியாமல் போகலாம். ஜலசந்தியைக் கட்டுப்படுத்துவதே வாஷிங்டனுக்கு எதிரான தனது வலுவான ஆயுதம் என ஈரான் கருதுகிறது. எனவே, தெஹ்ரான் மீது குண்டுவீசுவது, கப்பல் போக்குவரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் அதன் உறுதியை அதிகப்படுத்தவே செய்யும்.
3. தெஹ்ரானுடன் சமரசம் காண்பது
இறுதியாக எஞ்சுவது ராஜதந்திரம். இதுவே ட்ரம்புக்கு அரசியல் ரீதியாக மிகவும் கடினமான தேர்வாக இருக்கலாம். ஹார்முஸை முழுமையாகத் திறப்பதற்கு முன், அமெரிக்க முற்றுகையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல், போரினால் ஏற்பட்ட சேதங்களுக்கு இழப்பீடு மற்றும் பிற சலுகைகளை ஈரான் கோரியுள்ளது. இந்த கோரிக்கைகளை ட்ரம்ப் நிராகரித்துள்ளார்.
இருப்பினும், இந்த வாய்ப்பு முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை. ஜூன் ஒப்பந்தத்தில் முக்கிய பங்காற்றிய பாகிஸ்தான், வாஷிங்டனையும் தெஹ்ரானையும் மீண்டும் பேச்சுவார்த்தைக்குக் கொண்டுவரும் முயற்சிகளைத் தொடர்வதாகக் கூறியுள்ளது.
ஆனால், பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கான ஒரு பொதுவான விஷயத்தைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் இங்குள்ள சிக்கல்.
அணுசக்தி கேள்வி என்ன ஆனது?
ஹார்முஸ் ஜலசந்தி மீதான இந்தப் போராட்டத்திற்கு மத்தியில், அமெரிக்காவை இந்தப் போருக்குள் தள்ளிய முக்கியப் பிரச்னை – ஈரானின் அணுசக்தித் திட்டம் – பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. ஜூன் ஒப்பந்தம் கடினமான அணுசக்தி கேள்விகளை 60 நாள் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு ஒத்திவைத்தது. அந்தக் காலகட்டம் இப்போது எந்தவித முன்னேற்றமும் இன்றி முடிவடைந்துள்ளது.
பொருளாதாரத் தடைகள், முற்றுகை மற்றும் ஈரானின் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் இறுதியில் தெஹ்ரானை சமரசத்திற்குத் தள்ளும் என்று ட்ரம்ப் நம்புகிறார். மறுபுறம், ஹார்முஸ் தடையால் ஏற்படும் அழுத்தம், உலகளாவிய எரிசக்தி சந்தைகளில் ஏற்படும் தாக்கம் மற்றும் வரவிருக்கும் அமெரிக்க இடைக்காலத் தேர்தல்கள் ஆகியவை ட்ரம்பை முதலில் இறங்கிவர வைக்கும் என்று ஈரான் நம்புகிறது.
இரு தரப்பினரும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. எனவே, 60 நாள் கெடு முடிந்த நிலையில், ஜூன் ஒப்பந்தம் அமைதியைக் கொண்டுவருமா என்பது இனி கேள்வியல்ல. மாறாக, எந்தத் தரப்பு இந்த அழுத்தத்தை நீண்ட காலம் தாங்கப் போகிறது, இருவரும் விட்டுக் கொடுக்காவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்பதே தற்போதைய முக்கியக் கேள்வி.!
